Çocuktan Sonra İşe Dönüş

     Üniversite bittikten sonra çalışma hayatına başlamıştım. İşim masa başıydı ve sağlığım yerinde olduğu için hamileliğimin 37. haftasına kadar çalıştım. Ki çalışmak çok iyi geldi çünkü kendimi dinlemeye fırsatım olmadı dolayısıyla gereksiz nazlanmalar yaşamadım... Gerçi birde eşime ve aileme sormak lazım belki farkında olmadan nazlanmışımdır :))

     Yağız doğmuş ve  3 aylık olmuştu artık doğum iznim sona ermişti ancak kolik bir bebekti, çoğu zaman benim bile sakinleştirmem zor olurken bırakıp işe dönmek hiç mantıklı değildi. Zaten duygusal olarakta hazır değildim Yağız'dan ayrılmaya. Böyle söylüyorum ama kimseyi eleştirmiyorum. Doğumdan sonra çalışmaya devam etmek veya etmemek sadece anneyi ilgilendirir. Yanlış anlaşılmak istemem ama benim tercihim bir süre daha oğlumu büyütmekten yana oldu. Sağolsun patronlarım da beni anlayışla karşıladılar ve anlaşmalı olarak yollarımızı ayırdık.  

     Yağız 18 aylık olunca yavaş yavaş işe dönme fikri sıcak gelmeye başlamıştı. Çünkü artık derdini anlatabiliyordu. Günümüz şartlarında tek maaşla geçinmek zor. Evimize iki maaş girerse Yağız'a daha iyi imkanlar sunacaktık. Karar verdim, harekete geçtim vs. derken 2 ay geçti ve 1 Kasım 2014' te doğumdan önceki iş yerime tekrar başladım. Yağız tam 20 aylık olmuştu. Büyüdüğüne dair güzel gelişmeler görsem de büyük endişelerim vardı. Çok hassas bir çocuktu ve günümüzün çoğu kısmında yaka iğnesi gibi birlikte geçiriyorduk.  İlk haftam beklediğimden çok daha güzel geçti. Bildiğim ortam ve tanıdığım çalışma arkadaşlarım olduğu için bende çok daha rahattım hatta çalışmayı inanılmaz özlediğimi farkettim. Evet çocuğunu büyütmek inanılmaz büyük bir mutluluk ama ben şuna bir kez daha karar verdim evde çocuğunu büyüten kadın çok daha fazla yıpranıyor. Çalışmak, belli saatlerde de olsa başka şeylere konsantre olmak daha dinç tutuyor beynimi. Evet fiziken çok daha fazla yoruluyorum ve ara ara oğluma yeterince vakit ayıramadığım için inanılmaz vicdan azabı çekiyorum :( Ama zaten annelik başlı başına vicdan azabı bence, devamlı yetememe endişesi...

     Yağız'a gelince 3 hafta olmasına rağmen, ara ara krizler yaşansa da yeni düzene baya alıştı. Çocuklar bizim düşündüğümüzden çok daha akıllılar. Olaylara bizden daha çabuk adapte oluyorlar.
Şimdilerde haftanın 3 günü anneanne, diğer 3 günü babaanne bakıyor. Çok şükür bir sorunumuz yok. Ama  3 evde düzeni sağlamak zor olacağı için 1-2 aya kreşe başlayacak.

Merak edenler için 1 günlümüzün nasıl geçtiğini yazayım. Sabah 7.00'da kalkıyoruz hazırlanıyoruz 7.30'da eşim bizi o gün Yağız kimde kalacaksa oraya bırakıyor. Gittiğimiz yerde kahvaltı yapıyoruz, biraz daha Yağız'la oynuyorum ve 8.30 gibi evden çıkıp 9.00' da iş başı yapıyorum. 1 saat öğle arasında tekrar Yağız'ın yanına gidiyorum emzirip uyutuyorum. Ofise dönüyorum. 18.00'da mesaimiz bitince yine hemen oğlumun yanında gidiyorum. Yağız uyuyana kadar hiç bir işle uğraşmıyorum sadece onunla ilgileniyorum böylece o daha mutlu oluyor onu mutlu görünce de ben mutlu oluyorum...

Bu aralar işte böyle bir yaşamımız var gün geçtikçe daha çok alışıyoruz. Bakalım kreş sürecimiz nasıl gelişecek merakla bekliyorum... 

       Sevgiler :)





Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

FACEBOOK

TWITTER

INSTAGRAM

GOOGLE+ ÜYELER