Çalışan Annenin Öğle Arası


     Çalışmaya başladığımdan beri üç veya dört gün öğle arasında oğlumun yanına gitmedim. Bazı zamanlar inat etse de çoğu zaman Yağız'ı uyutup tekrar işe dönüyorum. Antalya'da yaşayanlar mesafeyi bilir iş yerim ışıklarda, annem 100. yılda , kayınvalidem bahçelide oturuyor.

     Haftanın 3 günü 100. yıla, 3 günü bahçeliye gidip geliyorum, öğle aramın 1 saat olduğunu hesaba katınca  inanılmaz bir işe yetişme stresi yaşıyorum. Ama bir yandan da öğlen beni görünce yaşadığı mutluluk dünyalara bedel oluyor...

     Bu garip ve yorucu tempoya öyle alışmışım ki öğlen yanına gitmeyince kendimi bir garip hissediyorum. Bir yanım Yağız'ı özlerken , bir yanımda inanılmaz bir özgürlük hissi yaşıyorum :))

     Ben bu ikilemde gidip gelirken Yağız'ın kreş dönemi gelecek sanırım. Ve kreşe başlayınca öğlen gitmelerim bitecek, küçük adamımın birey olduğunu dahada farketmesini şaşkınlıkla izleyeceğim...

     Annelik baştan sonra gariplik değil mi? Çocuğu bırakıp yalnız dışarı çıkmayı hayal edersin, çocuğunu bırakacak yeri ayarlarsın, yalnız çıkarsın bulunduğun ortamdan mutluluk duymak yerine, aklını çocuğundan alamazsın keşke şimdi burda olsaydı şöyle olurdu böyle olurdu deyip durursun...



23 Aralık 2015


Sevgiler :))



2 yorum:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

FACEBOOK

TWITTER

INSTAGRAM

GOOGLE+ ÜYELER